Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2015 r., II FSK 1799/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2015 r., II FSK 1799/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej C. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1245/14 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r., I SA/Łd 1245/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę C. K. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: SKO) z dnia 2 września 2014 r., nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji:

4 Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Łodzi podał, że zaskarżona decyzja SKO została doręczona skarżącemu w dniu 16 września 2014 r. Decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. W dniu 14 października 2014 r. skarżący nadał w placówce pocztowej skargę na powyższą decyzję, wskazując adres WSA w Łodzi. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 16 października 2014 r. i na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi została przekazana, zgodnie z właściwością, do SKO w dniu 17 października 2014 roku (data stempla pocztowego). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie.

5 3. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (Sądu pierwszej instancji):

6 Odrzucając skargę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu ww. decyzji, skargę należało wnieść za pośrednictwem SKO w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Wobec wniesienia skargi do WSA w Łodzi bez pośrednictwa organu odwoławczego koniecznym stało się jej przekazanie według właściwości organowi odwoławczemu. Jednakże w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Skarga została przekazana przez Sąd do organu w dniu 17 października 2014 roku (k. 10 akt sądowych), który to dzień w świetle powyższych uwag stanowi moment jej wniesienia. Tymczasem, jak już powyżej wskazano, termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 października 2014 roku. Z tego względu należało uznać, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności.

7 4. Stanowisko skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

8 Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. postanowienia WSA w Łodzi, skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżył je w całości i zarzucił naruszenia art. 6 p.p.s.a., poprzez brak pouczenia skarżącego o prawie do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Skarżący wniósł o (1) uchylenie zaskarżonego postanowienia, (2) przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzielną pomoc prawną z urzędu nie opłaconą ani w części ani w całości, (3) zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący nie został pouczony przez WSA w Łodzi o możliwości sformułowania wniosku o przywrócenie terminu, a dopiero z postanowienia WSA w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r. powziął wiadomość, że jego skarga została odrzucona z powodu nieterminowego jej wniesienia.

9 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie WSA w Łodzi odpowiada prawu, zatem skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Sformułowano w niej chybioną argumentację prawną, bowiem podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 58 § 1 i 3 p.p.s.a., a nie art. 6 tej ustawy, stąd nie można podzielić twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej.

11 5.2. W rozpoznawanej sprawie WSA w Łodzi postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r., I SA/Łd 1245/14, przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu – adwokata. Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. Izba Adwokacka w Łodzi wskazała adwokata B. K. jako pełnomocnika skarżącego (k. 30 akt sądowych). Uwzględniają tę okoliczność Sąd pierwszej instancji prawidłowo odpis zaskarżonego postanowienia z dnia 5 lutego 2015 r. doręczył pełnomocnikowi skarżącego (k. 37 i 41 akt sądowych). Ponieważ pełnomocnik skarżącego jest profesjonalistą – adwokatem – w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniając pouczenie skarżącego – w trybie art. 6 p.p.s.a. – o możliwości sformułowania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wiedzą taką dysponował bowiem pełnomocnik skarżącego, co znajduje potwierdzenie w okoliczności wniesienia przez niego takiego wniosku (k. 44 akt sądowych), odrzuconego następnie postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 24 marca 2015 r., I SA/Łd 1245/14 (stąd ostatni wniosek zawarty w skardze kasacyjnej stał się bezprzedmiotowy).

12 5.3. Uwzględniając powyższe okoliczności procesowe, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest chybiona. Nie zakwestionowano w niej okoliczności, że skarżący doprowadził do przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., wnosząc skargę bezpośrednio do WSA w Łodzi – wbrew pouczeniu zawartemu w ww. decyzji SKO. W konsekwencji WSA w Łodzi prawidłowo odrzucił skargę skarżącego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

13 5.4. W świetle przeprowadzonej analizy akt sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie WSA w Łodzi odpowiada prawu, a skargę kasacyjną odrzucił – działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. – jak stwierdzono w sentencji.

14 5.5. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, należy stwierdzić, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13; postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2014 r., II FSK 1864/14; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04, publik.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

15 Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2014 r., II OSK 2600/13, z dnia 28 listopada 2013 r. II OSK 1590/12, z dnia 20 listopada 2013 r. II GSK 1132/12).