Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., II FSK 1738/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., II FSK 1738/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Anna Znamiec po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt III SA/WA 1462/08 w sprawie ze skargi K. W. i J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1462/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. W. i K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.

3 W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożyli skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 marca 2008 r. Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 30 maja 2008 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego w dniu 4 czerwca 2008 r. zostało skierowane do pełnomocnika skarżących pismo, zawierające wezwanie do usunięcia w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia braków formalnych skargi prze złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi wraz z pouczeniem, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 23 czerwca 2008 r. W wykonaniu wezwania Sądu, w dniu 30 czerwca 2008 r. pełnomocnik przesłał pełnomocnictwo szczególne z dnia 28 czerwca 2008 r. dla radcy prawnego W. G. do reprezentowania skarżących w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1462/08 przed Sądem Rejonowym w Kołobrzegu.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę powołując jako podstawę prawną art. 58 par. 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd wskazał, że pełnomocnik wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przedłożył pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania strony tylko przed sądami powszechnymi, nie był zatem umocowany do zastępowania strony przed szczególnym jakim jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i nie uzupełnił braku formalnego skargi w sposób prawidłowy. Sąd stwierdził, iż w aktach administracyjnych sprawy nie ma również pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed sądami administracyjnymi.

5 W skardze kasacyjnej (mylnie nazwanej zażaleniem) na postanowienie odrzucające skargę pełnomocnik spółki – radca prawny - zarzucił Sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, iż błąd techniczny w oznaczeniu Sądu przy poprawnej sygnaturze sprawy nie pozwala na przyjęcie, że pełnomocnictwo dotyczy tej właśnie sprawy, błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, iż sformułowanie pełnomocnictwa strony, która potwierdza już dokonane czynności nie odnosi się do czynności przed sądem do którego skierowano pełnomocnictwo, sprzeczność orzeczenia z poglądem całej Izby Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 14 lutego 2008 r., która przyjął, że dla rozpoznania sporu wystarczające jest wskazanie samych zarzutów bez konieczności spełniania dodatkowych kryteriów, błąd w ustaleniach faktycznych przez pominięcie oryginalnego pełnomocnictwa, prawidłowo wypełnionego przez stronę. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia celem merytorycznego rozpoznania sprawy.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

8 Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

9 - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.);

10 - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

11 Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 par. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami i wnioskami. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05).

12 Skarga kasacyjna powinna być tak sformułowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Dlatego też ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów takiej skargi, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.).

13 Autor skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie zarzucił Sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, nie wskazał zatem podstawy skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżących nie sprecyzował jednak ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, które przepisy zostały naruszone ze wskazaniem na konkretne jednostki redakcyjne aktu prawnego. Zarzuty skargi kasacyjnej w ogóle nie zawierają wskazania przepisu prawa, którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej. Brak wskazania, który dokładnie przepis z podaniem jednostki redakcyjnej został naruszony, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie. Sąd nie ma bowiem prawa, w świetle przytoczonego art. 183 par. 1 P.p.s.a., domyślać się lub samodzielnie konkretyzować, zarzutów skargi kasacyjnej.

14 W świetle powyższych wywodów rozpatrywana skarga kasacyjna nie spełnia wymogów zawartych w art. 176 P.p.s.a. w związku z art. 174 P.p.s.a. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd do domyślania się, który przepis został naruszony. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96; wyrok NSA z 28 września 2005 r., sygn. akt I FSK 137/05).

15 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.