Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r., II FSK 1604/07

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r., II FSK 1604/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA del. Ludmiła Jajkiewicz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Towarzystwa P. – K. "P." sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 1558/06 w sprawie ze skargi Towarzystwa P. – K. "P." sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Towarzystwa P. – K. "P." sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. (Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2004 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

3 W skardze kasacyjnej spółka zarzuciła wyrokowi pierwszoinstancyjnemu naruszenie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a. ), obejmujące naruszenie zarówno przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów materialnoprawnych, w tym naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 4 ww. ustawy poprzez ich błędną wykładnię. Uzasadniając skargę kasacyjną, spółka podniosła, że rozstrzygnięcie Sądu nie zostało oparte na kompletnej analizie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy,

4 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1238/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

5 Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uznał, go w znacznym zakresie za uzasadniony.

6 Oceniając stanowisko spółki w przedmiocie istnienia podstawy prawnej do naliczenia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut braku podstawy materialnoprawnej do określenia odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uprawnienie do decyzyjnego określenia odsetek od zaliczek na podatek przysługuje organowi również po zakończeniu roku podatkowego.

7 Wskazano, że niewyjaśniona została w sposób właściwy kwestia rozliczania kosztów uzyskania przychodów w trakcie roku podatkowego, a zwłaszcza problem, czy zaliczki należy odprowadzać w wysokości wynikającej z treści art. 25 u.p.d.o.p., czy też według przepisu art. 15 ust. 4 tej ustawy, zatem za zasadny uznał zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145. § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ord. pod. poprzez niedostrzeżenie, że rozstrzygnięcie dotyczące odsetek nie zawierało wyjaśnienia podstawy prawnej uprawniającej organ do zakwestionowania przyjętego przez podatnika sposobu ustalania dochodu narastająco w trakcie roku podatkowego stosownie do występujących w kolejności chronologicznej zdarzeń gospodarczych.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2007 r., syg.akt I SA/GL 1558/06, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując art. 190 p.p.s.a.

9 Spółka wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła w całości powyższy wyrok, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

10 Zarzucając powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie kosztów postępowania.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

12 Skarga kasacyjna jako oczywiście bezzasadna podlega oddaleniu. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia prawa – przepisów o postępowaniu, które (w ocenie autora skargi) miało istotny wpływ na wynik sprawy, trzeba podkreślić całkowicie błędne zakwalifikowanie wskazanych przez sąd administracyjny pierwszej instancji uchybień jako stwarzających podstawę do uruchomienia sankcji nieważności. Jak podniesiono w skardze kasacyjnej, stosując się do oceny wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2006 r., II FSK 1238/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powinien był – na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – stwierdzić nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (s. 3). Przedstawiając tej treści pogląd, autor skargi kasacyjnej najwyraźniej zignorował stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wytknął określone błędy i niedociągnięcia popełnione w trakcie postępowania podatkowego (wyrażono to np. słowami: "Organy powinny były zatem w postępowaniu wyjaśniającym zbadać..." – s. 17 uzasadnienia wyroku, "Dopiero wyczerpujące ustalenia faktyczne pozwolą na obiektywną ocenę..." – s. 18 uzasadnienia wyroku. itd.). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydając zaskarżony wyrok sąd administracyjny pierwszej instancji nie dostrzegł tych uchybień, co uzasadniało jego uchylenie. Jedynym sposobem naprawienia błędu, którego dopuścił się ten sąd było – w myśl zupełnie czytelnych i jasnych w swej wymowie wypowiedzi sądu odwoławczego – uchylenie zakwestionowanej decyzji w celu uzupełnienia zaistniałych braków w zakresie postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji mającej oparcie w pełnych i przekonujących pod względem prawnym ustaleniach faktycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jak najbardziej prawidłowo zastosował sankcję przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., powiązaną przecież z "innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Nie mógł on natomiast – kierując się oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego – zastosować art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem nie zachodziły określone w przepisach prawa okoliczności uzasadniające orzeczenie o nieważności decyzji. Paradoksalnie, potwierdza to sam autor skargi kasacyjnej, wyliczając na s. 3 tego pisma, procesowe co do charakteru uchybienia organów podatkowych.

13 W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.