Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2018 r., II FSK 1558/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2018 r., II FSK 1558/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Wolas, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1226/15 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 31 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie na rzecz A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 710 (słownie: siedemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r. o sygn. I SA/Po 1226/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie (dalej: organ odwoławczy) z dnia 31 marca 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny (podobnie, jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia) na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Poznaniu).

4 2.1. Relacjonując w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Poznaniu podał, że decyzją z dnia 29 września 2014 r. o nr [...] Wójt Gminy R. (dalej: organ pierwszej instancji) określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 206.592 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podkreślił, że budynki i budowle na terenie Miejsc Obsługi Podróżnych (dalej: MOP) zostały wzniesione przez spółkę niebędącą koncesjonariuszem autostrady płatnej (dalej: posiadacz zależny). W obiektach tych spółka, która wzniosła budynki, prowadzi typową dla siebie działalność gospodarczą (stację paliw, sklep, hotel, restaurację, parking). Korzystanie ze stacji benzynowej (zakup paliwa), hotelu, restauracji, parkingu, placów, dróg położonych na MOP, pomimo że są one przeznaczone wyłącznie dla użytkowników autostrady, nie jest objęte opłatą za przejazd autostradą. W ocenie organu podatkowego nie jest to działalność związana z eksploatacją autostrady płatnej. O związku takim nie decyduje w ocenie organu pierwszej instancji fakt, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych (Dz. U. Nr 12, poz. 116; dalej: rozporządzenie MI) autostrady muszą być wyposażone w miejsca obsługi podróżnych przeznaczone wyłącznie dla jej użytkowników. Usług świadczonych przez MOP nie należy, w ocenie organu pierwszej instancji, traktować jako elementu korzystania z autostrady płatnej. Interpretacja zakładająca, że MOP są związane z działalnością gospodarczą polegającą na eksploatacji autostrad płatnych prowadziłaby do nierównego traktowania podmiotów pod względem podatkowym, ponieważ podmioty gospodarcze posiadające analogiczne obiekty (stacje paliw, motele przydrożne, restauracje) poza autostradą płacą podatek. Nie można przyjąć, że wszystkie obiekty wchodzące w skład pasa drogowego autostrady korzystają z wyłączenia od opodatkowania bez względu na sposób ich wykorzystywania. Zdaniem organu pierwszej instancji, wyłączenie z opodatkowania, o którym mowa w przepisie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) należy odnosić wyłącznie do budowli, które pozostają w bezpośrednim związku z transportem drogowym.

5 2.2. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 31 marca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie zasługiwał art. 210 § 4 oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.) przez niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, polegające na braku odrębnego odniesienia się do poszczególnych kategorii budowli, a zwłaszcza w kwestii poszczególnych przedmiotów opodatkowania, łącznej wartości przedmiotów stanowiących podstawę opodatkowania, oraz powierzchni opodatkowania gruntów.

6 3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu.

7 3.1. Na ww. decyzję skarżąca wniosła skargę do WSA w Poznaniu, w której sformułowała wniosek o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: (I) przepisów postępowania tj.: (1) art. 122 w związku z art. 191 o.p.; (II) przepisów prawa materialnego tj.: (1) art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z § 36 ust. 1 oraz ust. 3 oraz § 63 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MI; (2) art. 1a ust. 3 oraz art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.; dalej: u.p.g.k.); (3) art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

8 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz dotychczasową argumentację.

9 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

10 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za niezasadną. Aprobując wykładnię art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, WSA w Poznaniu podkreślił, że przepis ten wprowadza wyłączenie z opodatkowania jedynie tych budowli, które pozostają w bezpośrednim związku z transportem drogowym. Ze zwolnienia nie korzystają natomiast budynki, tzn. stacje paliw, sklepy samoobsługowe, bar szybkiej obsługi oraz obiekty sanitarne. Dlatego też ze zwolnienia tego nie korzystają budowle znajdujące się na terenie MOP, bowiem są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Ponadto obiekty te są użytkowane przez inny podmiot niż spółka eksploatująca autostradę. O ich związku z eksploatacją autostrady nie może przesądzać wyłącznie fakt, że zgodnie z obowiązującymi przepisami autostrady płatne muszą być wyposażone w miejsca obsługi podróżnych. Zdaniem WSA w Poznaniu, nie sposób jest przyjąć, że nałożenie na koncesjonariusza obowiązku wyposażenia autostrady w MOP oznacza, iż wszystkie obiekty w nich usytuowane są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie eksploatacji autostrady płatnej. Prowadziłoby to do wyłączenia z opodatkowania budowli związanych z działalnością gospodarczą w zakresie usług hotelarskich, gastronomii, sprzedaży paliw, usług pocztowych, usług bankowych i turystycznych. W ocenie WSA w Poznaniu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi konieczność dokonania wykładni pojęcia "eksploatacji autostrady płatnej", które - zdaniem tego Sądu - należy interpretować ściśle jako działalność polegającą na konserwowaniu, utrzymywaniu autostrady oraz pobieraniu opłat od korzystających z autostrady. Eksploatacja, w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., ma zapewnić techniczną możliwość oraz bezpieczeństwo z korzystania. Nie można natomiast za eksploatację uznać działalności gospodarczej, prowadzonej na gruntach położonych w pasie drogowym oraz przy pomocy tam zlokalizowanych budowli, jeżeli działalność ta ma jedynie podnieść komfort korzystania z autostrady. W konsekwencji nie są opodatkowane typowe budowle zlokalizowane w pasie drogowym, takie jak: droga jako budowla wraz z obiektami inżynierskimi oraz urządzeniami i instalacjami (mosty, tunele, przepusty). Z wyłączenia z opodatkowania nie korzystają natomiast różnego rodzaju budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (innej niż eksploatacja autostrad płatnych), bez względu na to, czyją stanowią własność.

11 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

12 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

13 (I) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 233 § 2 o.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że decyzja organu odwoławczego - będąca decyzją wydaną wyłącznie na podstawie art. 233 § 2 o.p. - bezpodstawnie zawierała wytyczne skierowane do organu pierwszej instancji dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., a tym samym naruszała art. 233 § 2 o.p.; (2) art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 233 § 2 o.p. oraz art. 151 i art. 153 p.p.s.a. przez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie kwestii, która leżała poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a także przez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku oceny oraz wytycznych co do wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przede wszystkim art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., pomimo tego, że WSA w Poznaniu oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego, która była jedynie tzw. decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 233 § 2 o.p., co oznacza, że musiał on uznać, iż zasadne było przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu uzupełnienia przez niego materiału dowodowego, i że na tym etapie ustalenia w zakresie stanu faktycznego nie są jeszcze przesądzone. W takiej sytuacji, zgodnie z orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych (cytowanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), w ramach kontroli tego typu decyzji sąd administracyjny powinien jedynie zbadać wystąpienie przesłanek z art. 233 § 2 o.p. i - w razie uznania, że przepis ten został zastosowany przez organ odwoławczy w sposób prawidłowy (a tym samym oddalenia skargi) - nie ma on podstaw do oceny merytorycznej sprawy (gdyż tego typu ocena jest w takim przypadku przedwczesna i nie mieści się w granicach sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd). Innymi słowy, sąd administracyjny - uznawszy, że prawidłowo został zastosowany art. 233 § 2 o.p., nie ma podstaw aby wypowiadać się w zakresie przepisów prawa materialnego; (3) art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez akceptację błędnych ustaleń stanu faktycznego przyjętego przez organy podatkowe. Skoro WSA w Poznaniu zamieścił w uzasadnieniu wyroku wytyczne co do wykładni prawa materialnego, należy uznać, że zaakceptował on ustalenia faktyczne organów podatkowych, zgodnie z którymi budowle zlokalizowane w ramach MOP nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji autostrady płatnej, a służą jedynie podniesieniu komfortu korzystania z autostrady oraz nie pozostają w bezpośrednim związku z transportem drogowym. W ocenie skarżącej ustalenia te są błędne, gdyż wszystkie budowle zlokalizowane w MOP, a więc zarówno: (a) budowle składające się na infrastrukturę obszernego placu postojowego przeznaczonego dla wszystkich użytkowników autostrady oraz związane z tym placem postojowym jezdne manewrowe oraz inne budowle służebne (np. kanalizacja deszczowa) oraz (b) budowle składające się na stację paliw, które skarżąca miała obowiązek zlokalizować w ramach MOP na podstawie stosownych przepisów regulujących zasady budowy oraz eksploatacji autostrad płatnych, oraz podpisanej przez skarżącą umowy koncesyjnej, - służą działalności polegającej na eksploatacji autostrady płatnej (oraz pozostają w bezpośrednim związku z transportem drogowym);

14 (II) naruszenie prawa materialnego, tj. (1) art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z § 36 ust. 1, ust. 3 oraz § 63 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MI przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że wyżej wymienione przepisy wprowadzają wyłączenie z opodatkowania jedynie tych budowli, "które pozostają w bezpośrednim związku z transportem drogowym" zaś pojęcie "eksploatacji autostrady płatnej" należy interpretować ściśle jako działalność polegającą na "konserwowaniu, utrzymywaniu autostrady oraz pobieraniu opłat od korzystających z autostrady", a w konsekwencji zaakceptowaniu stanowiska organu odwoławczego, zgodnie z którym żadna z budowli składających się na MOP nie podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tymczasem, w opinii skarżącej prawidłowa interpretacja wyżej wymienionych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że budowle objęte decyzją organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego stanowią budowle związane z działalnością gospodarczą, polegającą na eksploatacji autostrady płatnej, które są wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości; (2) art. 1a ust. 3 oraz art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 21 u.p.g.k. przez błędną wykładnię polegającą na akceptacji stanowiska przyjętego w decyzji organu odwoławczego, zgodnie z którym wymienione w decyzji działki gruntu nie stanowiły gruntów "zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych" w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. z tego względu, że w ewidencji gruntów były one błędnie oznaczone symbolem "Bi" - zurbanizowane tereny niezabudowane (dane te zostały następnie zaktualizowane).

15 5.2. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

16 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

17 6.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej postawiono zarzuty oparte na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a., dlatego w pierwszej kolejności zasadnym jest odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

18 6.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, co w konsekwencji uniemożliwia jednoznaczne określenie przesłanek, jakimi kierował się WSA w Poznaniu podejmując zaskarżone orzeczenie, w tym ocenę zgodności wyroku z prawem. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy wymogów, jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Uzasadnienie takie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

19 W rozpatrywanej sprawie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera braki w zakresie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że uzasadnienie wyroku pełni bardzo istotną funkcję w procesie kontroli prawidłowości podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2018 r., II FSK 1041/16, uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma nie tylko charakter informacyjny względem stron postępowania, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, lecz również powinno umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się między innymi w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda przez wniesienie skargi kasacyjnej jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 991/16). Sporządzając uzasadnienie wydanego wyroku, sąd ma obowiązek rzetelnego przedstawienia argumentów mających przekonywać, że zaskarżony akt nie narusza prawa, o czym świadczyć mają zarówno konkretne wywody uzasadniające przyjęty kierunek i sposób wykładni oraz zastosowania konkretnych przepisów prawa, jak też racje odnoszące się do takiej, a nie innej oceny faktów przyjętych jako podstawa wyrokowania (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2018 r., II OSK 797/16). W uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek nie tylko przedstawić zarzuty podnoszone w skardze, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, co obejmuje także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów podnoszonych przez skarżącego (zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 991/16). W konsekwencji uzasadnienie wyroku powinno zostać tak sporządzone, aby możliwym było ustalenie, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie (zaniechanie) organu podatkowego za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu określonego w art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ administracji prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2011 r., II OSK 1985/09; z dnia 21 listopada 2012 r., II FSK 1067/11). Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II FSK 626/15).

20 Odnosząc wyżej zaprezentowaną argumentację do rozpatrywanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia powodów, dla których uznano, iż kontrolowana decyzja nie jest niezgodna z prawem. Lektura uzasadnienia wskazuje, że WSA w Poznaniu zupełnie stracił z pola widzenia, iż przedmiotem jego kontroli była decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 233 § 2 o.p. Przedmiotem oceny sądu powinno być zatem wyłącznie istnienie przesłanek do jej wydania. Tymczasem WSA w Poznaniu wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia, ogranicza się do przytoczenia poglądów organów podatkowych i to w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie odniósł się do regulacji zawartej w art. 233 § 1 i 2 o.p., która zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć, które może wydać organ odwoławczy oraz określa przesłanki ich podejmowania, co odnieść należy zwłaszcza do § 2 tego przepisu, a ponadto, do równie istotnej regulacji zawartej w art. 229 o.p., normującej prowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego.

21 Stwierdzone wady uzasadnienia uniemożliwiają skontrolowanie jakimi przesłankami kierował się WSA w Poznaniu uznając za prawidłową decyzję wydaną przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 2 o.p. W związku z tym WSA w Poznaniu ponownie rozpoznając sprawę dokona kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przede wszystkim pod kątem prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 233 § 2 o.p., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku, czyli spełniającym wymogi przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a.

22 6.3. Stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszenie przepisów postępowania przez WSA w Poznaniu prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego nią wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ze względu na charakter uznanych przez Naczelny Sad Administracyjny uchybień, przedwczesne jest w niniejszym postępowaniu kasacyjnym odnoszenie się do niektórych innych zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, w szczególności w zakresie naruszenia prawa materialnego. Wymaga podkreślenia, że rozstrzygane w sprawie kwestie, pomiędzy tymi samymi stronami, były przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym samym składzie w wyrokach z dnia 13 czerwca 2018 r.: II FSK 1557/16, II FSK 1559/16, II FSK 1560/16, II FSK 1561/16, natomiast w rozpatrywanej sprawie została wykorzystana argumentacja zawarta w wyroku II FSK 1559/16. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.