Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., II FSK 1466/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., II FSK 1466/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3527/12 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwotę 1 800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Sygn.. akt II FSK 1466/14

3 Uzasadnienie

4 Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. sygn.. akt III SA/Wa 3527/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 października 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok.

5 Z uzasadnienia wyroku wynikał następujący stan sprawy.

6 Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., w toku kontroli skarbowej przeprowadzonej u skarżącego, który prowadził działalność gospodarczą pod nazwą M. stwierdził, iż skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o wydatki na zakup oleju napędowego udokumentowane 15 nierzetelnymi fakturami VAT opiewającymi łącznie na 183.700 zł netto, a wystawionymi firmę D. Sp. z o.o.

7 W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 48.036 zł.

8 Uznał, że D. Sp. z o.o. nie prowadziła działalności. Ustalenia te oparł o oświadczenia prezesa spółki – J. K. D. złożone w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego i strony, z których to dowodów jednoznacznie wynikało, że spółka została zarejestrowana wyłączenie w celu wystawiania tzw. "pustych faktur", co świadczyło o fikcyjności transakcji przeprowadzonych pomiędzy D. Sp. z o.o. a M. M. G.

9 Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 23 października 2012r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że Skarżący zaewidencjonował w kosztach uzyskania przychodów wydatki udokumentowane nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez Spółkę z o.o. D. Podkreślił, że powyższe wynika m. in. z protokołów przesłuchań w charakterze podejrzanego i strony Prezesa Sp. z o.o. D. – J. K. D.który zeznał, że Spółka z o.o. D. nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie zajmowała się wystawianiem "pustych faktur", na zlecenie chętnych osób, co odnosiło się również do zakwestionowanych faktur wystawionych dla skarżącego. Z tytułu wystawiania faktur otrzymywał prowizję w wysokości 3 - 6% wartości netto faktury.

10 W związku z powyższym, organ stwierdził, że działalność w zakresie handlu olejem napędowym D. Sp. z o. o. była fikcyjna, tym samym wystawione przez ten podmiot faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

11 W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że wydatki wynikające ze wszystkich kwestionowanych faktur VAT w świetle art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ faktury dokumentujące te wydatki nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Operacje gospodarcze wykazane na fakturach nie zostały bowiem wykonane, co oznacza, że zakwestionowane faktury stwierdzały czynności, których w rzeczywistości nie dokonano. Faktury zawierające nieprawdziwe, bo nieodpowiadające rzeczywistości dane, nie mogą stanowić potwierdzenia danych zdarzeń gospodarczych. Natomiast istnienia innych dowodów na potwierdzenie poniesienia przez podatnika spornych wydatków, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym nie stwierdzono. Nie dostarczył ich również sam skarżący.

12 Ponadto, w opinii organu odwoławczego, o fikcyjności transakcji ze Spółką z o.o D. świadczy też forma zapłaty za olej napędowy, a mianowicie to, że płatność za paliwo była dokonywana każdorazowo w formie gotówkowej, a także brak potwierdzenia uregulowania tych płatności (na znaczne kwoty).

13 Organ za nieuzasadniony uznał zarzut Strony, iż organ I instancji naruszył prawo oddalając wniosek dowodowy Skarżącego o przesłuchanie członków rodziny na okoliczność zakupu paliw oraz fakt, że jego samochody wykonywały w okresie I - VIII/2006r. stałe i liczne kursy jeżdżąc przy użyciu kupionego paliwa. Organ odwoławczy podkreślił, że Strona nie przedłożyła żadnych dowodów, które potwierdziły, kto był faktycznym dostawcą paliwa zaewidencjonowanego w koszty uzyskania przychodów w 2006r. oraz dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków za jego zakup.

14 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 187 § 1 o.p.

15 Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

17 W ocenie sądu zasadnie uznano, że o fikcyjności faktur wystawionych przez spółkę z o.o. D. zaświadczają zeznania J. D., prezesa tej spółki i jej jedynego udziałowca. J. D. zeznawał w charakterze strony i podejrzanego. Wszystkie jego oświadczenia są spójne i wynika z nich, że spółka została utworzona w celu wystawiania "pustych faktur", nigdy nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a jedynie zajmowała się wystawianiem faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji na zlecenie chętnych osób. D. nie posiadała wymaganej koncesji na obrót paliwami i nie dokonywała faktycznie sprzedaży oleju napędowego. WSA podkreślił, że J. D. jako prezes i jedyny udziałowiec D. sp. z o.o. najlepiej wiedział czym w rzeczywistości zajmowała się ta spółka. Sąd nie dopatrzył się podstaw odmowy wiarygodności jego zeznaniom, tym bardziej, że składał je kilkakrotnie i nie wystąpiły w nich sprzeczności. Sąd zwrócił uwagę, że na gruncie postępowania podatkowego brak jest formalnych przeciwwskazań normatywnych do uznawania za dowód wyjaśnień składanych w postępowaniu karnym, a formuła dowodu z art. 180 § 1 i art. 181 o.p. jest pojemna, a art. 181 o.p. nadaje równą moc dowodową wszystkim dowodom.

18 Stwierdził również, że organy podatkowe nie oparły swoich rozstrzygnięć wyłącznie na zeznaniach J. D.. Wzięły pod uwagę także zeznania skarżącego, który nie pamiętał okoliczności nawiązania kontaktów z D. Podał, że w sprawie dostaw paliwa kontaktował się z kierowcą, którego nazwiska nie pamięta. Dzwonił do niego i zamawiał paliwo, jednak "bliższych okoliczności" nie pamięta. Prezesa tej firmy Skarżący nigdy nie spotkał, nigdy nie był w siedzibie spółki. Skarżący wyjaśnił, że D. dostarczała olej napędowy jego firmie do S. W. na podwórko. Należności za zakupione paliwo Skarżący regulował gotówką kierowcy. Sąd wytknął, że nie ma jednak żadnych dowodów potwierdzających zapłatę. Zestawiając zeznania Skarżącego i J. D. WSA stwierdził, że zeznania skarżącego cechował brak szczegółów takich jak choćby wskazanie źródła pochodzenia paliwa. Wątpliwości WSA wzbudził również fakt, że skarżący miał nabywać olej napędowy w ilości przekraczającej jego możliwości magazynowania, których to wątpliwości skarżący nie potrafił wyjaśnić. Wbrew jego słowom, wedle których kupował paliwo tylko od D. sp. z o.o., dowody zgromadzone w toku postępowania świadczyły że w tym czasie kupował paliwo również na stacjach paliw. W aktach są więc dowody na to, że Skarżący - świadcząc usługi transportowe – nabywał paliwo również od innych dostawców. Powyższe w zestawieniu z faktem, iż spółka D. nie posiadała lokalu,sprzętu ani pracowników i w konsekwencji nie mogła obracać paliwem, zdaniem WSA potwierdzało zasadność stanowiska organów podatkowych, iż spółka ta wystawiała fikcyjne faktury.

19 Na tle tak ustalonego stanu faktycznego sąd pierwszej instancji uznał, że wydatki wynikające z zakwestionowanych faktur nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 u. p.d.o.f., ponieważ specyfiką kosztów uzyskania przychodów jest nie tylko konieczność wykazania ich związku z przychodem, ale i ich faktyczne poniesienie i rzetelne, nie budzące wątpliwości udokumentowanie tych okoliczności

20 Zdaniem Sądu organ zasadnie nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie członków rodziny skarżącego argumentując, że nie byłoby to zasadne jako że wiedzy w ww. zakresie nie miał nawet sam podatnik: nie pamiętał on ile samochodów posiadał w kontrolowanym okresie, tj. jeden czy dwa, a nawet nie pamiętał nazwiska zatrudnianego przez siebie ówcześnie kierowcy. Nie pamiętał także, czy posiadał umowy o usługi transportowe, które świadczył w 2006 roku. Z akt sprawy wynikało również, że Skarżący dopiero od lipca 2006 r. posiadał samochód ciężarowy Renault Magnum, nabyty w ramach umowy leasingowej, podczas gdy faktury od D. wystawiane były od początku 2006 r.. Skarżący w zeznaniach stwierdził, że nie pamiętał czy miał jakieś inne pojazdy w 2006 r.

21 WSA uznał również, że w postępowaniu podatkowym skarżący nie przytoczył wiarygodnych dowodów pozwalających na uznanie kwestionowanych faktur i zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy to na nim – jako podatniku ciążył obowiązek prawidłowego i rzetelnego prowadzenia dokumentacji i to on powinien dołożyć należytej staranności, aby przeprowadzone przez niego operacje gospodarcze były ewidencjonowane zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Niedopełnienie tych wymogów powoduje wyłączenie powyższych wydatków z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

22 Sąd argumentował również, że skarżący nie współpracował z organem w zakresie przedstawienia miarodajnych i przekonywujących dowodów swoich twierdzeń dotyczących spornych wydatków. Brak udokumentowania wydatków w postaci wiarygodnych dowodów nie został zastąpiony innymi środkami dowodowymi wskazującymi na rzeczywiste poniesienie wydatków, które następnie poddać można by formalnej weryfikacji. Skarżący nie wyjaśnił w sposób logiczny też celu w jakim miałby nabywać wynikające z fikcyjnych faktur ilości paliwa. Nie przedstawił też żadnych dowodów świadczących o tym jakie były powody nabywania paliwa poza stacjami benzynowymi, na których również kupował paliwo w ramach wykonywania swojej działalności.

23 Ostatecznie WSA skonkludował, że ustaleniom faktycznym przyjętym za podstawę decyzji nie można zarzucić wadliwości w realizacji zasady materialnej prawdy obiektywnej, natomiast dokonana ocena zgromadzonych dowodów - wbrew zarzutom skargi - nie narusza dyspozycji art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy Ord. pod. Organy podatkowe wyjaśniły stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie i wystarczająco uzasadnił swoją decyzję.

24 Skarżący nie zgodził się z zaskarżonym wyrokiem i w złożonej skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, zarzucił naruszenie:

25 1. Art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego nie uznano za koszt uzyskania przychodów faktur na paliwa związanych z transportem, bez którego to paliwa nie da się prowadzić działalności gospodarczej,

26 2. Naruszenie przepisów postępowania – art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie jedynych wniosków dowodowych potwierdzających stanowisko podatnika w sytuacji posiadania tylko przez organ skarbowy dwóch wzajemnie sprzecznych zeznań: sprzedającego paliwo i podatnika.

27 Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi.

28 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

29 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

30 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

31 Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

32 Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

33 Ponieważ skarga kasacyjna zawierała zarzuty zakwalifikowane do obu podstaw odwoławczych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., jako pierwsze rozpoznaniu podlegały zarzuty procesowe, ponieważ w ich ramach możliwe jest kwestionowanie ustaleń faktycznych.

34 Skarga kasacyjna zawiera w gruncie rzeczy tylko jeden zarzut naruszenia prawa procesowego. W treści zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący podważał stanowisko sądu pierwszej instancji o kompletności materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe i oparciu ustaleń faktycznych na zeznaniach i wyjaśnieniach złożonych w toku postepowania karnego przez J. D. – prezesa zarządu i jedynego udziałowca D. sp. z o.o. W ramach sformułowanego zarzutu skarżący podnosił również, że sąd pierwszej instancji oddalił skargę w sytuacji, gdy organy podatkowe bezpodstawnie odmówiły uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie świadków – członków rodziny skarżącego dla zbadania źródeł pochodzenia paliwa nabywanego przez skarżącego.

35 Tak sformułowany zarzut wykracza jednak poza wskazaną w skardze kasacyjnej podstawę kasacyjną. Kwestionując bowiem prawidłowość postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego pod kątem sformułowanej przez ten sąd oceny zasadności odmowy przeprowadzenia dowodów w postępowaniu podatkowym, skarżący winien był zawrzeć w podstawie kasacyjnej art. 188 o.p. ponieważ to ten przepis stanowi podstawę prawną odmowy dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania podatkowego. Brak zarzutu naruszenia tego przepisu tamuje możliwość odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zastrzeżeń skarżącego dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami oznacza, że w postępowaniu kasacyjnym niemożliwe jest kontrola instancyjna wyroku pod kątem naruszenia przepisów niewskazanych w sformułowanych przez skarżącego podstawach kasacyjnych (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI, Warszawa 2016 r. str. 828). Tym samym poza zakresem kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie pozostaje kwestia oceny zasadności odmowy przeprowadzenia dowodów.

36 Przepis art. 187 § 1 o.p. zawarty w podstawie kasacyjnej dawał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wyłącznie podstawę do oceny zasadności stanowiska sądu pierwszej instancji co do zupełności materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe oraz wyczerpującego jego rozpoznania.

37 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnosił, że zgromadzone dowody – w szczególności sprzeczne w płynących z nich wnioskach oświadczeniach skarżącego oraz jego kontrahenta – J. D., były niewystarczające do poczynienia na ich podstawie niewątpliwych ustaleń faktycznych. Skarżący twierdził, że wobec cechujących te dowody sprzeczności, konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego poprzez właśnie przesłuchanie niewymienionych w skardze kasacyjnej członków rodziny skarżącego, którzy potwierdziliby jego wersję o rzetelności zakwestionowanych przez organ faktur VAT i rzeczywistym charakterze dokumentowanej nimi sprzedaży paliwa. Skarżący utrzymywał jednocześnie, że za taką konkluzją przemawiał fakt, iż w "kwestionowanym okresie" nabywał paliwo wyłącznie od D. sp. z o.o. oraz fakt, iż w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał samochody ciężarowe, co w jego mniemaniu logicznie potwierdza rzetelność zakwestionowanych faktur.

38 Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera jednak rzeczowego odniesienia się do argumentów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdzie w obszernym wywodzie opisano przyczyny uznania za prawidłową podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych (zob. str. 12 – 15 uzasadnienia wyr. WSA).

39 Sąd pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego w sytuacji procesowej występującej w rozpoznawanej sprawie organów nie obarczał obowiązek dalszego poszukiwania dowodów na potwierdzenie przebiegu transakcji nabycia paliwa. Zasadnie wskazał, że było to nieuzasadnione ponieważ sam skarżący nie przytaczał w swoich zeznaniach i oświadczeniach konkretnych okoliczności: nie potrafił wskazać ilości samochodów użytkowanych w prowadzonej działalności gospodarczej w 2006 roku ani też nazwiska zatrudnianego ówcześnie kierowcy. Nie posiadał też umów o świadczenie usług transportowych. Dodatkowo – co również zasadnie wytknął WSA – część zakwestionowanych faktur nabycia paliwa dotyczyła transakcji dokonanych przed datą nabycia samochodu ciężarowego. Tym samym – z czym również należy się zgodzić – brak było jakichkolwiek podstaw do poszukiwania dowodów potwierdzających ogólne stanowisko podatnika o rzetelności zaksięgowanych faktur nabycia paliwa. Co równie zasadnie zauważył WSA, istota sprawy dotyczyła rzetelności faktur dokumentujących koszty uzyskania przychodów i to nakładało na skarżącego szczególne obowiązki dotyczące zarówno faktu poniesienia wydatku jak i jego związku z przychodem (art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.).

40 Jak wskazano wcześniej, skarga kasacyjna nie zawierała rzeczowego argumentu podważającego takie stanowisko sądu pierwszej instancji, lecz jedynie zdawkowe i hasłowe stwierdzenia o niepełnym materiale dowodowym i wadliwym oparciu ustaleń wyłącznie o oświadczenia J. D.

41 W odniesieniu zaś do twierdzenia o wadliwym zaakceptowaniu przez WSA ustaleń faktycznych poczynionych w oparciu o zeznania jednego tylko świadka, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nie obowiązuje reguła dowodowa zakazująca opierania ustaleń faktycznych o zeznania jednej osoby. Zadaniem organu jest jednak skonfrontowanie takiego dowodu z innymi zgromadzonymi w toku postępowania (art. 187 § 1 o.p.). Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż zeznania skarżącego nie były konkretne oraz nie znajdowały potwierdzenia w pozostałych dowodach, zaś zeznania J. D. były spójne, a składane kilkukrotnie nie ujawniały sprzeczności, rozbieżności ani luk. Tym samym oparcie na nich ustaleń faktycznych nie naruszało art. 187 § 1 o.p.

42 Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w ramach którego skarżący kwestionował odmowę uznania za koszty uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur dokumentujących zakup paliwa od D. sp. z o.o. Skoro bowiem,jak ustalił organ podatkowy,a skarżący tego zaaprobowanego przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktycznego skutecznie nie podważył, faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, ponieważ nie doszło do sprzedaży paliwa pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi, cena sprzedaży nie mogła stanowić kosztów uzyskania przychodów. Z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wywieść bowiem należy, że za koszty uzyskania przychodów mogą zostać uznane tylko wydatki rzeczywiście poniesione i mające związek z przychodem. Tylko dokument odzwierciedlający rzeczywistą transakcję może stanowić podstawę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów (zob. np. wyr. NSA z 7 sierpnia 2014 r. II FSK 1638/14, z 6 maja 2014 r. II FSK 1281/12). Ponieważ faktury zaksięgowane przez skarżącego nie spełniały tego wymogu, zasadnie uznano, że nie mogły one stanowić podstawy do uznania wynikających z nich kwot za koszty uzyskania przychodów.

43 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.) i zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (art. 204 pkt 1 p.p.s.a.).