Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., II FSK 1292/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., II FSK 1292/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2977/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku wyrównawczego za lata 1990 i 1991. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 II FSK 1292/11

3 Uzasadnienie

4 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 2977/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 września 2010 roku Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku wyrównawczego za 1990 i 1991 rok. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, skargę wniesiono z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej u.p.p.s.a. Sąd przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 13 września 2010 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 13 października 2010 r. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w dniu 14 października 2010 r., a więc już po upływie terminu do dokonania tej czynności. W tej sytuacji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.

5 W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego D.P. zaskarżył wskazane powyżej postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 149 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 i 147 § 1 Ordynacji podatkowej oraz w zw. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Do naruszenia tego dojść miało poprzez przyjęcie, że doręczenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej do rąk osoby dorosłej przebywającej w mieszkaniu ustanowionego pełnomocnika dla doręczeń, bez sprawdzenia czy przysługuje jej status domownika. Osoba ta wedle autora skargi kasacyjnej, nie zobowiązała się do oddania korespondencji adresatowi "(ustanowionemu pełnomocnikowi)".

6 Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Złożono również wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało ją oddalić. Rozpoznając skargę kasacyjną, stosownie do art. 183 § 1 u.p.p.s.a., a więc w granicach podniesionych w niej zarzutów ich uzasadnienia oraz przedstawionych wniosków, należy powiedzieć, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 oraz art.147 § 1 Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na nieskuteczne, z punktu widzenia wymogów materialnych skargi kasacyjnej zawartych w art. 176 u.p.p.s.a., sformułowanie zarzutu naruszenia art. 145 Ordynacji podatkowej. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie sprecyzowała bowiem który konkretnie przepis art. 145 tej ustawy miałby zostać naruszony przez Sąd. Prawidłowe a zarazem skuteczne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej wymaga dokładnego sprecyzowania normy, której miałby uchybić Sąd pierwszej instancji poprzez wskazanie nie tylko numeru artykułu naruszonego przepisu ze wskazaniem ustawy w której przepis ten się znajduje, lecz także i paragrafu ustępu i punktu, jeżeli dana jednostka redakcyjna takie oznaczenia posiada. Zarzut skargi kasacyjnej powinien być z uwagi na treść art. 183 § 1 u.p.p.s.a. oraz art. 176 tej ustawy tak sformułowany i uzasadniony, by sąd kasacyjny nie musiał domyślać się ani tym bardziej poszukiwać wytykanych wad orzeczenia sądu pierwszej instancji. Tymczasem z rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie wynika, który konkretnie przepis art. 145 Ordynacji podatkowej miałby zostać naruszony przez Sąd. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast by w toku postępowania przed organami podatkowymi skarżący działał przez przedstawiciela (art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej) albo przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika (art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej), co uzasadniać miałoby konieczność doręczania tym podmiotom pism w tym także i kończącej postępowanie decyzji administracyjnej. Znajdujący się w aktach sprawy odpis Upoważnienia (karta 44) obejmuje jedynie uprawnienie E.C. do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącego, co nie jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa do występowania w imieniu i na rzecz skarżącego w toku postępowania podatkowego oraz sądowadministarcyjnego. Tylko udzielenie takiego pełnomocnictwa oraz złożenie go do akt sprawy uzasadniałoby obowiązek adresowania oraz doręczania korespondencji pełnomocnikowi. W rozpoznawanej sprawie nie miało to jednak miejsca. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi również do przekonania, że w toku postępowania przed organami podatkowymi strona skarżąca nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń i nie zgłosiła tej okoliczności poprzez złożenie stosownego dokumentu do akt sprawy. Z tej przyczyny również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd art. 147 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Wreszcie nie można zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej stosownie do którego, w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca w dniu 13 września 2010 roku doręczenie zastępcze decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 września 2010 roku, na zasadach uregulowanych w art. 149 Ordynacji podatkowej. Treść dokumentu urzędowego jakim jest pismo Poczty Polskiej z dnia 21 grudnia 2010 roku podpisane przez K.S., Dyrektora Oddziału Rejonowego (karta 18) wskazuje bowiem, że przesyłkę zawierającą decyzję doręczono pod wskazany w aktach sprawy adres do doręczeń w dniu 13 września 2010 roku. Przesyłkę tę, stosownie do treści wynikającej z opisanego powyżej dokumentu odebrał dorosły domownik, A.M. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z domniemaniem doręczenia w dniu 13 września 2010 roku przesyłki, o którym mowa w art. 149 Ordynacji podatkowej. Domniemania tego strona wnosząca skargę kasacyjną nie wzruszyła. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oraz art. 182 § 1 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.