Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., II FSK 1265/08

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., II FSK 1265/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1402/07 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz V. Sp. z o.o. w P. kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 II FSK 1265/08

3 Uzasadnienie

4 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 1402/07, oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "V" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 czerwca 2007 roku w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że pismem z dnia 22.08.2005r. "V" zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej momentu ustalenia poniesionych kosztów inwestycji, dla celów obliczenia wielkości pomocy publicznej w związku z działalnością w legnickiej strefie ekonomicznej zgodnie z tzw. zasadą memoriału. Zdaniem spółki dla celów obliczania wielkości utrzymanej oraz dopuszczalnej pomocy publicznej w ramach działalności w legnickiej specjalnej strefie ekonomicznej, moment poniesienia kosztów winien być ustalany zgodnie z tzw. zasadą memoriału. Naczelnik Urzędu Skarbowego w postanowieniu nr [...] z dnia 18 listopada 2005 roku zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy. Natomiast postanowieniem nr [...] z dnia 21 marca 2007 roku Dyrektor Izby Skarbowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Decyzją nr [...] z dnia 5 kwietnia 2007 roku, wydaną na podstawie art. 14b §2 oraz art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej jako Ord. pod. Dyrektor Izby Skarbowej zmienił postanowienie uznając, że stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego przedstawione w postanowieniu z dnia 18 listopada 2005 roku nr [..] nie jest prawidłowe. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia 21 czerwca 2007 roku Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany swojej decyzji, uznając zarzuty strony za bezzasadne. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Naczelnik dokonując interpretacji § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14.09.2004r. w sprawie legnickiej specjalnej strefy ekonomicznej odwołał się do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co do kwalifikacji kosztów inwestycji zaliczanych do wartości początkowej środków trwałych, przywołując przepisy - art. 16g ust. 1 i ust. 3 oraz ust, 4. Z przepisów tych wywiódł, iż poniesienie kosztów związanych z realizacją inwestycji zaliczanych do wartości początkowej środków trwałych powinna być ustalona zgodnie z zasadą memoriałową. Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że należy uznać, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, którego wartość uzależniona jest od wartości poniesionych przez niego wydatków, poniesienie musi oznaczać wydatek faktycznie poniesiony, a nie deklarację o zamiarze jego poniesienia w przyszłości. W związku z tym nie jest wystarczające, dla obliczenia wielkości zwolnienia podatkowego, jedynie dokonywanie odpisu, nie będącego wydatkiem lub zarachowaniem wydatku bez jego faktycznego poniesienia". Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, że przepisy podatkowe dotyczące ulg i zwolnień nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, bowiem przez wykładnię nie można tworzyć nowych prawno-podatkowych stanów faktycznych podlegających opodatkowaniu lub zwolnieniu od opodatkowania. Organ argumentował, że skutków błędu popełnionego przez organ podatkowy nie wolno przerzucać na stronę postępowania podatkowego, jednakże taki błąd nie może być źródłem nieuzasadnionej korzyści stron. Stąd, zgodnie z art. 14 b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej należało wedle opinii organu drugiej instancji uznać, że postanowienie z dnia 18 listopada 2005r. nr [...] rażąco narusza prawo. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera powołanie przepisów prawa oraz zachodzących między nimi relacji. Stosownie do postanowień art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej wydana interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego, przez które należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie podatnika. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą decyzji ocenił, że nie narusza ona prawa. Sąd podniósł, że sporne w sprawie są w istocie dwa zagadnienia: pierwsze z nich dotyczy dopuszczalności podjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej, na gruncie zaistniałego stanu faktycznego, rozstrzygnięcia w trybie art. 14 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, drugie zaś ustalenia momentu poniesienia kosztów inwestycji dla celów obliczenia wielkości dopuszczalnej pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcy prowadzącemu działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Sąd argumentował, że jak wynika z akt sprawy oraz z treści decyzji objętej skargą Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że interpretacja Naczelnika Urzędu Skarbowego rażąco narusza prawo podatkowe, co dawało mu podstawę do wdrożenia trybu przewidzianego w art.14b § 5 pkt 2 Ord.pod. Sąd przyjął, że rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art.14b § 5 pkt 2 Ord.pod., należy rozumieć, jako naruszenie postanowieniem przepisu prawa, poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, jak również interpretowanie przepisu w sposób sprzeczny z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub orzecznictwem ETS. W konsekwencji Sąd stwierdził, że organ odwoławczy tj. Dyrektor Izby Skarbowej, uznając stanowisko przedstawione w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego za błędne, był nie tylko uprawniony ale i obowiązany do dokonania jego zmiany, celem udzielenia stronie prawidłowej (w jego ocenie) interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których wykładnie wnosiła strona. Tak więc podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi Sąd ocenił jako bezzasadne. Analizując natomiast treść podjętego rozstrzygnięcia, w świetle przepisów ustawy z dnia 15.02.1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. z 2000 r. Dz. U. nr 54, poz. 654 ze zm. - zwana dalej u.p.d.o.p.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14.09.2004 r. w sprawie legnickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. nr 218, poz. 2217 ze zm.- zwane dalej rozporządzeniem), Sąd stwierdził, że stanowisko organów podatkowych było prawidłowe. Zgodnie z treścią przepisu art. 17 usta. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. wolne od podatku dochodowego są dochody (...) uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 117, poz. 1228, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 188, poz. 1840), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Warunki i zasady skorzystania z ww. zwolnienia zostały uregulowane w powołanej wyżej ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych oraz aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Regulacje odnoszące się do podmiotów prowadzących działalność na terenie legnickiej strefy ekonomicznej zostały zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14.09.2004 r. w sprawie legnickiej specjalnej strefy ekonomicznej. Zgodnie z treścią § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia pomoc regionalna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.)(...) stanowi pomoc regionalną z tytułu kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych odpowiednio w § 6-8. Powyżej wskazane wielkości są wedle oceny Sądu niezbędne dla ustalenia limitu udzielanej pomocy, i o ile pierwszy ze wskaźników powołanych w ww. przepisie został określony przez prawodawcę liczbowo w § 4 rozporządzenia o tyle drugi z nich wymaga obliczenia przez przedsiębiorcę, i to właśnie ta wielkość budzi wątpliwości. Jak wynika z powołanego przepisu rozporządzenia odsyła on do dalszych regulacji, z punktu widzenia rozważanej sprawy istotne znaczenie należy przypisać normie § 6 ust. 1 rozporządzenia, zawierającej definicję wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą. Zgodnie jej treścią za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy na wskazane w rozporządzeniu cele inwestycyjne - zaliczone do wartości początkowej tych środków trwałych zgodnie z przepisami o podatku dochodowym. Trafnie w opinii Sądu stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie mogą znaleźć zastosowanie powoływane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w uchylonym postanowieniu normy art. 16g ust. 1 i ust. 4 u.p.d.o.p. Dotyczą one bowiem innych kwestii, zasad ustalania wartości początkowej środków trwałych i wobec braku jakiegokolwiek odwołania się przez prawodawcę do tych zasad ich zastosowanie przy obliczeniu limitu spornej pomocy nie jest możliwe. 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu rażące naruszenie, o którym mowa w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 14 b § 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja Podatkowa poprzez uznanie, że użyte w tym przepisie pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy rozumieć inaczej niż na gruncie innych przepisów ordynacji podatkowej i utrwalonego orzecznictwa jako: niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa jednakże nie mające charakteru kwalifikowanego tj. niebędące w istocie rażącym naruszeniem prawa, przy jednoczesnym braku wykazania jakiegokolwiek naruszenia prawa w zmienionej interpretacji Naczelnika z dnia 18.11.2005 r. Wskazano także na zarzut rażącego naruszenia, o którym mowa w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 6 oraz § 9 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14.09.2004 r. w sprawie legnickiej specjalnej strefy ekonomicznej(dalej: Rozporządzenie LSSE) w związku z art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej: Ustawa SSE) z dnia 20.10.1994 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 600 ze zm. ) oraz art. 17 ust 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Do uchybienia tego dojść miało poprzez uznanie, że koszty inwestycji poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia na działalność na terenie LSSE to wyłącznie koszty "faktycznie zrealizowane" oraz "poniesione w sposób definitywny, a więc faktycznie wydatkowane", by można je było objąć pomocą publiczną. Wykluczać to miało niesłusznie uznanie kosztu za "poniesiony" w rozumieniu, jakie temu słowu nadaje art. 15 ust 1 u.p.d.o.p oraz przepisy o rachunkowości - kształtujące tzw. zasadę memoriału dla uznania kosztu za poniesiony. Nie było także w ocenie autora skargi kasacyjnej relacji uzasadniających wykładnię prawa pomiędzy ww. przepisami Rozporządzenia LSSE a u.p.d.o.p., czym Sąd zignorował relacje wprost wyrażone w ustawie o SSE (art. 12) i u.p.d.o.p. (art. 17 ust. 1 pkt 34). Sąd miał także błędnie przyjąć, że "przepisy o rachunkowości nie mają charakteru podatkotwórczego". Sformułowanie to miało uzasadniać pominięcie zarzutu naruszenia ustawy o rachunkowości i całkowicie ignorować relacje, pomiędzy ustawą z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości (dalej: ustawy o rachunkowości) a art. 9 u.p.d.o.p., na podstawie którego, podatnicy zobowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Autor skargi kasacyjnej zarzucił także Sądowi rażące naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. tj. art. 145 § 1 pkt1 lit c u.p.p.s.a. poprzez: oddalenie skargi mimo, że zaskarżane decyzje Dyrektora Izby Skarbowej naruszały, w sposób istotny i mający istotny wpływ na wynik sprawy, prawo materialne, na co wskazano w pkt 1 i 2 powyżej (tj. art. 14 b § 5 Ord.pod. oraz § 6 1 § 9 Rozporządzenia LSSE w zw. z art. 12 ustawy o SSE i art. 17 ust 1 pkt . u.p.d.o.p. Sąd miał także nie zauważyć, że zaskarżane decyzje Dyrektora IS bezspornie naruszały, w sposób istotny i mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zasady postępowania, tj. wyrażone w art. 210 § 4 Ord. pod. fundamentalne reguły uzasadniania faktycznego oraz prawnego decyzji podatkowych oraz zawartą w art. 121 § 1 Ord. pod. zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych. Do naruszenia tego dojść miało poprzez przyznanie, że istotnie decyzje te nie zawierały uzasadnienia rażącego naruszenia prawa (jakkolwiek na nie się powoływały zmieniając uprzednie, ostateczne stanowisko organu podatkowego). Sąd niesłusznie miał też wskazać, że z uwagi na okoliczność, iż "rażące" naruszenie wcale nie musi być rażące, to "niezasadne są zarzuty niepełnego uzasadnienia decyzji oraz zasady zaufania do organów podatkowych". Jak argumentowała strona wnosząca skargę kasacyjną w sytuacji, gdzie uzasadnienie decyzji ma walor swego rodzaju gwarancji dla strony, należy uznać, że powyższe naruszenie stanowi autonomiczną podstawę do zarzutu kasacyjnego, ponieważ może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dając podatnikowi prawo polemiki i wnoszenia środków odwoławczych przeciwko istocie orzeczenia - domniemanej sprzeczności z prawem. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy w zakresie w jakim zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie norm wynikających z art. art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 14 b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007 roku. Słusznie bowiem autor skargi kasacyjnej wytknął Sądowi, że nie jest prawidłowe twierdzenie, że użyte w tym przepisie pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy rozumieć inaczej niż na gruncie innych przepisów Ordynacji podatkowej, to jest normach art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy. Przepis art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej w stanie prawnym do końca czerwca 2007 roku tworzył umocowanie dla zmiany lub uchylenia z urzędu postanowienia zawierającego interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, jeżeli rażąco naruszało ono prawo, orzecznictwo trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem była wynikiem zmiany przepisów. Zdaniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, rażące naruszenie prawa, o którym mowa, należy utożsamiać z naruszeniem przepisu prawa, poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, jak również interpretowanie przepisu w sposób sprzeczny z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub orzecznictwem ETS. Ten sposób rozumienia zwrotu użytego w art. 14 b § 5 pkt 2 Ord. pod. próbowano uzasadnić odmiennymi wymaganiami związanymi z ochroną praw wnioskodawcy i podatnika, którego dotyczy zapadła w postępowaniu jurysdykcyjnym decyzja ostateczna. Zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji teza zrównuje zatem pojęcie rażącego naruszenia prawa z jego zwykłym naruszeniem, odnoszonym ponadto do błędu w postaci niezastosowania lub niewłaściwego zastosowania jakiegoś przepisu. Pomijając już fakt, że w przypadku wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, właściwy organ nie stosuje prawa, a jedynie ocenia sposób jego rozumienia przez wnioskodawcę, trzeba podkreślić, że podejście to czyni zbędnym użycie przez ustawodawcę słowa "rażące". Skoro bowiem "rażące naruszenie prawa" łączyłoby się - w zaprezentowanym ujęciu - z jakimkolwiek naruszeniem prawa, wspomniane słowo pozbawione byłoby prawnego desygnatu. Tymczasem właśnie to słowo, zgodnie z utrwalonymi już ustaleniami doktryny i orzecznictwa sądowego, wskazuje na kwalifikowany charakter naruszenia prawa, uzależniając od spełnienia tej przesłanki możliwość uruchomienia określonych działań, np. wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Nie może być również wątpliwości co do tego, że używanemu w obrębie jednego aktu normatywnego zwrotowi (pojęciu) nie należy nadawać odmiennych znaczeń. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 14 b § 5 pkt 2 Ord. pod. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r.) oznaczało innego rodzaju naruszenia prawa niż wskazane w art. 234 i art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy. Doszukiwanie się takich różnic nie znajduje prawnego uzasadnienia, gdyż także w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego, ustawodawca musi liczyć się z potrzebą zapewnienia niezbędnej ochrony wnioskodawcy, który uzyskał satysfakcjonujące go stanowisko właściwego organu. Uzależniając możliwość korekty wydanej interpretacji od spełnienia przesłanki rażącego, a więc kwalifikowanego naruszenia prawa, przyznał on wnioskodawcy wyższy stopień ochrony niż realizowana pod rządami znowelizowanej Ord. pod. (po dniu 30 czerwca 2007 r.). Nie wnikając w kwestię założeń polityki prawa, tj. preferencji chronionych przez ustawę wartości, należy podnieść, że z faktem posłużenia się w niej utrwalonym w terminologii prawnej pojęciem, łączą się określone konsekwencje, w rozważanym przypadku - zaostrzone wymagania co do możliwości zmiany lub uchylenia wydanej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009 roku II FSK 794/08). Z uwagi na opisane powyżej naruszenie przez Sąd art. 14 b § 5 pkt 2 Ord. pod., bezprzedmiotowe stało się rozpatrywanie innych zarzutów skargi kasacyjnej. Przyznanie przez sąd administracyjny pierwszej instancji, że wskazane w zaskarżonym do niego akcie naruszenie prawa nie mieści się w omawianym pojęciu rażącego naruszenia prawa nie odpowiada konstrukcji kojarzonej powszechnie z analizowanym określeniem, dowodzi, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzja została podjęta z pogwałceniem obowiązującego trybu dokonywanej z urzędu korekty interpretacji, to jest nie miała prawnego umocowania. Okoliczność tę powinien wziąć pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przy ponownym rozpoznawaniu analizowanej sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 185 § 1 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, w zw. z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).