Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., II FSK 1102/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., II FSK 1102/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 1079/10 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Zaskarżonym wyrokiem z 9 lutego 2011 r., I SA/GL 1079/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 16 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd podał, że wskazaną wyżej decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z 1 grudnia 2009 r. określającą skarżącemu odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od lutego do kwietnia 2003 r.

3 W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w sposób szczegółowy opisał przebieg postępowania dowodowego oraz całokształt okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wydania decyzji określającej skarżącemu oraz jego małżonce, A. S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. W postępowaniu wymiarowym organy podatkowe ustaliły, że faktury na zakup paliwa wystawiane przez kontrahentów skarżącego w związku z prowadzoną przez małżonków S. działalnością gospodarczą w ramach firm R. oraz R. nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu transakcji i w świetle prawa podatkowego nie mogły stanowić podstawy do ewidencjonowania ich w księgach podatkowych. W konsekwencji organy podatkowe uznały, że wydatki udokumentowane zakwestionowanymi fakturami nie mogły zostać uznane za koszt uzyskania przychodu przez firmę skarżącego.

4 Organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny został w postępowaniu wymiarowym ustalony w sposób prawidłowy, co skutkowało określeniem skarżącemu oraz jego małżonce zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w prawidłowej wysokości. Decyzja ta stała się z kolei podstawą do wyliczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące roku podatkowego, do których obliczenia i odprowadzenia, w myśl art. 44 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f." podatnik był zobowiązany. Ponieważ tak wyliczona wysokość zaliczek była inna niż wykazana w deklaracjach na podatek dochodowy od osób fizycznych, organ pierwszej instancji, na podstawie art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej: "O.p.", prawidłowo określił skarżącemu odsetki od niezapłaconych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od lutego 2003 r. do kwietnia 2003 r.

5 2. W skardze do sądu administracyjnego podatnik zarzucił, że bezpodstawnie przyjęto, że udokumentowane zakwestionowanymi fakturami zakupy paliwa nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, co było wynikiem dowolnej oceny materiału dowodowego, przyjmowaniem domniemań wynikających z tego materiału oraz dokonaniem ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranymi dowodami.

6 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą decyzji stwierdził, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja w przedmiocie odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r., która jest niejako konsekwencją decyzji z 16 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia małżonkom S. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Wysokość zaliczek i odsetek zależy bowiem bezpośrednio od wysokości należności głównej, a kwestię tę rozstrzygnięto wspomnianą decyzją z 16 sierpnia 2010 r. Podstawą wydania kontrolowanej decyzji jest art. 53a O.p., a w postępowaniu dotyczącym określenia odsetek za zwłokę organ podatkowy bada jedynie, czy podatnik wywiązał się z obowiązku zapłaty zaliczki w terminie i wysokości wynikającej z przepisów prawa, a w przypadku stwierdzenia uchybień określa przedmiotowe odsetki za zwłokę. W oparciu o ustalenia wynikające z decyzji wymiarowej organ podatkowy określa wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki, w przypadku gdy zaistnieją okoliczności wskazane w art. 53 a O.p.

7 Sąd podkreślił, że w skardze strona nie podniosła żadnych zarzutów dotyczących decyzji określającej odsetki, a zawarto jedynie zarzuty dotyczące decyzji wymiarowej. Skarżący nie zakwestionował zatem podstawy prawnej czy sposobu wyliczenia odsetek, mimo tego Sąd dokonał wszechstronnej oceny zaskarżonej decyzji i nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w zakresie określenia wysokości odsetek od nieziszczonych w wymaganej wysokości zaliczek na podatek dochodowy za 2003 r. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów natury procesowej Sąd zauważył, że są one wspólne ze sprawą dotyczącą należności głównej. Sąd odwołał się zatem do uzasadnienia wyroku z 9 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/GL 1077/10, w którym nie stwierdzono, aby organy w postępowaniu wymiarowym naruszyły przepisy postępowania. Organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki wiedzy i doświadczenia życiowego, przez co zrealizowana została zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 O.p. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 191 O.p., wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów.

8 4. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przez R.S., który orzeczeniu temu, na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "P.p.s.a.", zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania przed organami administracji publicznej, t.j.:

9 - art. 187 § 1 O.p. przez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący tej części materiału dowodowego, z którego wynika możliwość prowadzenia działalności w zakresie handlu paliwami przy braku baz magazynowych, środków transportu paliw i zlecaniu innym podmiotom dostaw paliwa oraz tej części materiału dowodowego z której wynika, że zarówno ilość, jakość jak i cena, ujęte w fakturach sprzedaży paliw wystawianych przez firmy R. i R. były właściwe w związku z czym elementy te nie mogły być niewłaściwe na fakturach zakupu,

10 - art. 191 O.p. przez poczynienie w wyniku rozumowania niezgodnego z prawidłami logiki, dowolnych ustaleń faktycznych, iż jeżeli wystawcy faktur dla R. i R.(będących dla tych firm fakturami zakupu), którzy nie posiadali baz magazynowych i środków transportu paliw, ale mieli możliwość prowadzenia działalności handlowej paliwami poprzez zlecanie dostaw tych paliw innym podmiotom, to ich faktury były fakturami fikcyjnymi - nie dającymi podstaw do zaliczenia objętych nimi zakupów do kosztów uzyskania przychodów mimo, że powodowały faktyczne dostawy paliw o właściwej ilości, jakości i cenie,

11 - art. 145 § 1 p. 1 lit. c) P.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, polegające na oddaleniu skargi podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 sierpnia 2010r. nr [...] mimo, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów postępowania.

12 W oparciu o powyższe zarzuty podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o obciążenie kosztami postępowania Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm ustawowych.

13 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

14 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podobnie, jak w przypadku skargi, również skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów dotyczących zbadania przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji określającej odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy, koncentrując się na kwestionowaniu poprawności wymiaru podatku. Tym zaś zagadnieniem zajmował się w odrębnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gl 1077/10, oddalił skargę podatników na decyzję wymiarową oraz Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1101/11, oddalił skargę kasacyjną podatników od tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku w sprawie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek musi wziąć pod uwagę wyrok tegoż Sądu w sprawie wymiarowej i uznać, że decyzja wymiarowa odpowiada prawu.

15 Przechodząc do zbadania zarzutów skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że są one chybione. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe nie naruszyły ani art. 187 § 1 O.p., ani art. 191 O.p., gdyż taką ocenę wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym już wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., w sprawie I SA/Gl 1077/10. Przyjmując, że do takich naruszeń przepisów postępowania podatkowego nie doszło, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., wydanym w sprawie o sygnaturze I SA/Gl 1079/10, nie naruszył więc także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Przesądza to o uznaniu, że wniesiona przez skarżącego od tego wyroku skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, jako że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wydany w sprawie wymiarowej, na mocy art. 170 P.p.s.a. wiąże nie tylko strony i ten Sąd, lecz również inne sądy, a więc także Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie dotyczącej decyzji w przedmiocie odsetek. Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.