Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2024 r., III FZ 201/24

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2024 r., III FZ 201/24

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 746/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2023 r., nr 2201-IEE.7113.2.115.2023.WK w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 W dniu 2 sierpnia 2023 r. Ł. S. (dalej: "Skarżący") zastępowany przez pełnomocnika, złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor") z 12 czerwca 2023 r., wydane

3 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Przedmiotowa skarga zawierała braki formalne w postaci braku przedłożenia stosownego pełnomocnictwa. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA", "Sąd") z 23 sierpnia 2023 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed WSA lub sądami administracyjnymi oraz do wykazania, że pełnomocnik strony skarżącej spełnia wymogi art. 35 § 1 ustawy z 30.08.2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 dalej: "p.p.s.a."), w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

4 Wezwanie zostało doręczone dnia 1 września 2023 r. (k. 26 akt sądowych).

5 W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącego przedłożył pełnomocnictwo sporządzone w formie aktu notarialnego, udzielone przez Skarżącego do reprezentowania K. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka") oraz wyjaśnił, że jest ojcem Skarżącego.

6 WSA postanowieniem z 18 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 746/23, odrzucił skargę, uznając, że jest ona obarczona brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego, prawidłowego biegu.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący przyznał, że omyłkowo przesłał inne pełnomocnictwo, niż wynikające z wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, tym niemniej w aktach sprawy powinno znajdować się już właściwe pełnomocnictwo, udzielone na etapie postępowania przed Dyrektorem.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

10 Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz § 3 p.p.s.a. skarga powinna zawierać, oprócz innych elementów, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a ponadto należy do niej dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

11 Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a). Naruszenie tego obowiązku powoduje zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

12 W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, jemu doręcza się kierowane do strony pisma, na co wskazuje art. 67 § 5 p.p.s.a. Znaczenie pełnomocnictwa jest takie, że pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz strony, a zatem jego działania i zaniechania traktowane są tak, jakby dokonywane były przez stronę osobiście. Brak złożenia w terminie stosownego pełnomocnictwa przez stronę uniemożliwia i zamyka przed nią jakiekolwiek działania i dochodzenie swoich praw przed sądem. Powoduje wejście do obrotu prawnego decyzji, którą strona zaskarżyła będąc niezadowolona z jej treści.

13 Nie ma wątpliwości, że mimo skutecznego i prawidłowego doręczenia wezwania z 23 sierpnia 2023 r., pełnomocnik Skarżącego nie przedłożył pełnomocnictwa, z którego wynikałoby stosowne umocowanie do działania w imieniu Skarżącego w przedmiotowej sprawie. Co więcej, sam Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje, przyznając w treści uzasadnienia zażalenia, że "omyłko przesłał inne pełnomocnictwo syna Ł. S. do przedmiotowej sprawy". Skoro wnoszący skargę otrzymał wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi w dniu 1 września 2023 r., co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem pełnomocnika Skarżącego, to termin przewidziany na jego uzupełnienie upływał z dniem 8 września 2023 r. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że Skarżący zastępowany przez ojca,

14 w zakreślonym terminie nadesłał pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki, a nie Skarżącego, co oznacza że nie uczynił on zadość zobowiązaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

15 W treści zażalenia nie podniesiono argumentów, które podważałyby prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia, zaś argumentację w nim przedstawioną Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jako gołosłowną polemikę, nie znajdującą oparcia w okolicznościach sprawy. Z akt sprawy w sposób jasny i precyzyjny wynika, że Skarżący został wezwany przez swojego pełnomocnika, do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego. Analiza akt sprawy wskazuje, że pełnomocnictwo

16 z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, do chwili wezwania, w aktach sądowych nie znajdowało się. Orzecznictwo w sposób jasny i precyzyjny wskazuje, że złożenie pełnomocnictwa do akt administracyjnych, nawet gdy obejmuje ono umocowanie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3627/14 i powołane tam orzecznictwo; 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2587/17; 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1379/16; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1879/21; uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt I OZ 668/23). Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja przedstawiona w złożonym środku zaskarżenia, w którym pełnomocnik wywodził brak konieczności przedłożenia stosownego umocowania, w sytuacji przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa na etapie postępowania przed organami administracyjnymi.

17 Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.