Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r., III FSK 155/21

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r., III FSK 155/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1507/17 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 października 2017 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1507/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 października 2017 r. w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę.

3 Od powyższego wyroku Skargę kasacyjną wniósł na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") pełnomocnik strony skarżącej zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wydane orzeczenie, a mianowicie:

4 - art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a polegające na przeprowadzeniu nieprawidłowej kontroli legalności działającej organów administracji publicznej i niezastosowaniu środków określonych w ustawie, mimo że organy administracji dokonały dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na budzących wątpliwości dowodach z dokumentacji fotograficznej niepozwalającej na ustalenie tożsamości uchwyconej niej osoby oraz na wyjaśnieniach Dyrektora Zakładu ds. Infrastruktury Miejskiej, pomijając jednocześnie zeznania Skarżącego, w wyniku czego błędnie ustalono, że Skarżący na parkingu miejskim w K. prowadził sprzedaż w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w wysokości 86,00 zł tytułem opłaty targowej;

5 - art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu nieprawidłowej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej i niezastosowaniu środków określonych w ustawie, mimo że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami w zakresie zebrania materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowych

6 dowodów z przesłuchania świadków, opinii biegłego, które wyjaśniłyby wątpliwości dotyczące zebranej dokumentacji fotograficznej, w wyniku czego błędnie ustalono, że

7 Skarżący na parkingu miejskim w K. prowadził sprzedaż w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.o.l., co w konsekwencji doprowadziło do wydania w wysokości 86,00 zł tytułem opłaty targowej;

8 - art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7a. k.p.a polegające na przeprowadzeniu nieprawidłowej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej i niezastosowaniu środków określonych w ustawie, mimo że organy administracji rozstrzygnęły zaistniałe w sprawie wątpliwości co do zgromadzonej dokumentacji fotograficznej na niekorzyść Skarżącego, w wyniku czego błędnie ustalono, że Skarżący na parkingu miejskim w K. prowadził sprzedaż w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.), cytowanej dalej w skrócie "u.p.o.l.", co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w wysokości 86,00 zł tytułem opłaty targowej.

9 Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu powiększonych o należny podatek VAT.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

12 Istota sporu sprowadza się określenia, czy na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowo stwierdzono, czy skarżący faktycznie prowadził sprzedaż na parkingu miejskim, w i konsekwencji był zobowiązanych do uiszczenia opłaty targowej w wysokości 86 zł.

13 Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.p.o.l. Rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

14 Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej, stosownie do art. 19 pkt 1 u.p.o.l. Powstanie zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Sprzedaż ta, co istotne, nie musi się wiązać z prowadzeniem jej w zorganizowanej formie działalności gospodarczej i nie musi być przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

15 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdził, że skarżący w dniach 3 i 5 czerwca 2017 r. dokonywał czynności handlowych na terenie parkingu przy ul. Kopernika w K., w związku z czym powstał po jego stronie obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Wysokość opłaty została prawidłowo określono w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2b, pkt 2c i pkt 4a przywołanej wyżej Uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...]

16 W odniesieniu do argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej że organy administracji rozstrzygnęły zaistniałe w sprawie wątpliwości co do zgromadzonej dokumentacji fotograficznej na niekorzyść Skarżącego, w wyniku czego błędnie ustalono, że to właśnie Skarżący na parkingu miejskim w K. prowadził sprzedaż należy zauważyć, że nie znajduje ona potwierdzenia w materiałach dowodowych. Pomimo tego, że na zdjęciach nie widać dokładnie twarzy osoby handlującej, ani numerów rejestracyjnych pojazdu to w powiązaniu z wyjaśnieniami Dyrektora Zakładu do Spraw Infrastruktury Miejskiej zawartymi w piśmie z dnia 9 czerwca 2017 r., do którego została załączona omawiana dokumentacja zdjęciowa, stanowią one miarodajną i wiarygodną podstawę poczynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie. Niepoparte żadnymi dowodami zaprzeczenie skarżącego, że to nie jego postać znajdowała się na zdjęciach nie daje podstaw do podważenia wskazanych wyżej okoliczności. Natomiast subiektywne przekonanie skarżącego, że opłata targowa to "haracz", nie daje podstaw do przyjęcia, że inkasenci sporządzający dokumentację zdjęciową i Dyrektor Zakładu do Spraw Infrastruktury Miejskiej w informacji z dnia 9 czerwca 2017 r. poświadczyli nieprawdę.

17 Należy także zwrócić uwagę, że autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania przed organami na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, zamiast mających w sprawie zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.

18 Reasumując, sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że prawidłowo organy wykazały, że Skarżący jest zobowiązany do uiszczenia opłaty targowej. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia tej opłaty, oparty został na podstawie zebranego materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości. Nadto, organy w toku powadzonego postępowania nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów postępowania.

19 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

20 Paweł Dąbek Krzysztof Winiarski Dominik Gajewski