Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2005 r., FZ 691/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2005 r., FZ 691/04

Tekst

TEZY

1 W przedmiotowej sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały w wysokości określonej w oparciu o obowiązujące przepisy par. 2 ust. 3 pkt 12 w zw. par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ . Jak wynika z powołanego przez skarżącego art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, pobiera się wpis stały. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku, a nie określona wartość pieniężna. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem spór co do zasady, a nie co do kwoty. Skarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a jedynie odnosi się do sposobu ich spłaty. Przy takim przedmiocie rozpoznawanej sprawy nie można określić wartości przedmiotu sporu i w związku z tym skarga kasacyjna podlega opłacie stałej.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia Witolda Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2004 r. III SA 2786/02 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Witolda Sz. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

3 Postanowieniem z dnia 16 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Witolda Sz. z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi.

4 W motywach orzeczenia wskazano, że skarga podlegała wpisowi stałemu, natomiast stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

5 W zażaleniu zarzucono postanowieniu naruszenie art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie błędnej presumpcji tej normy prawnej, skutkującej stwierdzeniem, że wpis od skargi ma charakter wpisu stałego. Ponadto zarzucono naruszenie par. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, poprzez błędne przyjęcie, że skarga kasacyjna powinna zostać odrzucona bez wzywania strony do uiszczenia stosownej opłaty. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

6 W uzasadnieniu pisma powołano się na brzmienie art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podkreślając, iż w sprawie została określona wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ma dla sprawy znaczenia, jak twierdzi Sąd, iż w postępowaniu w pierwszej instancji pobrana została opłata stała w wysokości 10 zł. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem odrębnym i zastosowanie w nim znajdują wyłącznie przepisy obowiązujące w chwili jego wszczęcia. Natomiast przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2004 r. /czyli w momencie wnoszenia skargi do Sądu I instancji/ odmiennie regulowały kwestię wpisu. Dodatkowo powołano się na treść par. 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie może być uwzględnione, ponieważ zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Słusznie bowiem Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną w oparciu o art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mimo niejasnej argumentacji Sądu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały w wysokości określonej w oparciu o obowiązujące przepisy par. 2 ust. 3 pkt 12 w zw. par. 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Jak wynika z powołanego przez skarżącego art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, pobiera się wpis stały. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku, a nie określona wartość pieniężna. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem spór co do zasady, a nie co do kwoty. Skarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a jedynie odnosi się do sposobu ich spłaty. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje zatem fakt, iż skarżący określił /niesłusznie zresztą/ w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia. Przy takim przedmiocie rozpoznawanej sprawy nie można bowiem określić wartości przedmiotu sporu i w związku z tym skarga kasacyjna podlega opłacie stałej. A skoro tak to stosownie do dyspozycji art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takie pismo, jeżeli jest wnoszone m.in. przez radcę prawnego, odrzuca się, co też Sąd I instancji uczynił.

9 Nie można przy tym uwzględnić zarzutu strony dotyczącego naruszenia par. 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Przepis ten pozostaje bowiem w wyraźnej kolizji z ustawową regulacją art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takim jednak wypadku zastosowanie będzie miała reguła kolizyjna lex superior derogat legi inferiori, zgodnie z którą akt prawny wyższy rangą "uchyla" sprzeczne z nim postanowienia aktu prawnego niższego rangą. Powołany art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem rangi ustawowej. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż znajduje on pierwszeństwo w zastosowaniu przed cytowanym par. 5 ust. 2 rozporządzenia.

10 Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 184 w związku z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.