Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2005 r., FZ 510/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2005 r., FZ 510/04

Tekst

TEZY

1 Odwołania, o których mowa w art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ , nie należy utożsamiać z zażaleniem, w rozumieniu art. 194 powołanej ustawy.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia Błażeja i Katarzyny B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2004 r., I SA/Po 1212/02 odrzucającego zażalenie wydanego w sprawie ze skargi Błażeja i Katarzyny B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 18 marca 2002 r., (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

3 Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2004 r., I SA/Po 1212/02, przewodniczący składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie ze skargi Błażeja i Katarzyny B. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodka Zamiejscowego w K. z dnia 18 marca 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997 odrzucił wniosek Skarżącego o uzupełnienie i sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu zarządzenia, powołując się na art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, stwierdzono, iż wniosek ten - złożony w dniu 26 lipca 2004 r. /data stempla pocztowego/ - został złożony po upływie ustawowego terminu. Zarządzenie przewodniczącego zawierało pouczenie o prawie Strony do wniesienia odwołania do Sądu w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia. W dniu 23 sierpnia 2004 r. Skarżący wnieśli od powyższego zarządzenia zażalenie powołując się na art. 194 par. 2 i 3 w zw. z art. 198 powołanej ustawy. Postanowieniem z dnia 6 września 2004 r. Sąd powyższe zażalenie odrzucił, stwierdzając w uzasadnieniu, iż odwołanie, o którym mowa w art. 103 powołanej ustawy nie jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 194 cytowanej ustawy. Pisma sądowego Skarżącego z dnia 23 sierpnia 2004 r. Sąd nie mógł potraktować jako odwołania, gdyż jako podstawę żądania wskazano art. 194 par. 2 i 3 w zw. z art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4 W zażaleniu za postanowienie z dnia 6 września 2004 r. Skarżący wnieśli o jego uchylenie oraz uzupełnienie i sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. W zażaleniu podniesiono, iż zarządzenie wydał przewodniczący już po zamknięciu rozprawy i po wydaniu wyroku, a zatem jedynym środkiem zaskarżenia było wniesienie zażalenia w trybie art. 198 powołanej ustawy. Skarżący powołali się na rozstrzygnięcia WSA w Poznaniu w "podobnych sprawach: I SA/Po 2877/02, I SA/Po 2878/02", w których sędzia wydał zarządzenie o sprostowaniu protokołów rozprawy na wniosek Skarżących.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie należy oddalić. Zgodnie z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przepisy Działu IV tejże ustawy stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego, jeżeli powołana ustawa przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego. Słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, iż na zarządzenie przewodniczącego o odrzuceniu wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z rozprawy nie przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia. Stwierdzić bowiem należy, iż ani z art. 103, ani z żadnego innego przepisu powołanej ustawy nie wynika prawo Strony do wniesienia zażalenia. W szczególności odwołania, o którym mowa w art. 103 powołanej ustawy, nie należy utożsamiać z zażaleniem w rozumieniu art. 194 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie zauważyć należy, iż gdyby ustawodawca utożsamiał te dwa pojęcia, nie wprowadzałby w ustawie tak wyraźnego rozgraniczenia nazywając ten środek "odwołaniem", a nie zażaleniem. Podkreślenia wymaga fakt, iż zażalenie na zarządzenie przewodniczącego przysługuje tylko jeżeli przepis ustawy wyraźnie tak stanowi. Niesłuszne jest zatem twierdzenie Skarżących, że w rozpatrywanym stanie faktycznym /przewodniczący wydał zarządzenie po zamknięciu rozprawy i po wydaniu wyroku/ jedynym przysługującym środkiem zaskarżenia było zażalenie wniesione w trybie art. 198 powołanej ustawy.

7 Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postanowieniu jest zażalenie na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o I SA/Po 1212/02, a zatem Sąd nie ma możliwości weryfikacji stanu faktycznego i rozstrzygnięć zapadłych w innych sprawach sądowych, nawet jeżeli dotyczą tej samej Strony.

8 Ponadto, za nieprawidłowo sformułowany należy uznać wniosek zawarty w zażaleniu o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z rozprawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. Protokół jest dokumentem odzwierciedlającym przebieg posiedzenia /art. 101 par. 1 powołanej ustawy/, a więc zweryfikować jego treść może jedynie skład orzekający w sprawie w danym dniu. Gdyby uznać zażalenie za zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny ma jedynie możliwość uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

9 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.