Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2004 r., FZ 308/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2004 r., FZ 308/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 555/03 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Izby Skarbowej w Katowicach Ośrodek Zamiejscowy w Bielsku Białej z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę kasacyjną B. M., ponieważ została ona sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżącego.

3 W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia powołując się na sprzeczność art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z prawem europejskim (tj. art. 13 Konwencji o ochronie prawa człowieka), które ma priorytet przed prawem krajowym.

4 Dodatkowo skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 49 cytowanej ustawy, gdyż Sąd obowiązany był do wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6 Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

7 W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wyczerpująco przytoczył i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Z przepisu art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jednoznacznie wynika, iż skarga kasacyjna jest objęta tzw. przymusem adwokackim i brak sporządzenia jej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej rozpatrzenia.

8 Za chybiony należy uznać zarzut sprzeczności powołanego przepisu z prawem Unii Europejskiej. Zgodnie z powołanym przez skarżącego przepisem art. 13 Konwencji o ochronie prawa człowieka każdy, kogo prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe. Zdaniem Sądu, z powyższego przepisu wynika jedynie, że skarżącym należy umożliwić wniesienie środka odwoławczego. Nie jest on sprzeczny z art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ratio legis wprowadzenia przymusu adwokackiego, stanowi konieczność profesjonalnego sporządzenia skargi kasacyjnej, a nie zablokowanie skarżącemu możliwości jej złożenia. Jeżeli sytuacja materialna skarżącego nie pozwala mu natomiast na opłacenie osoby upoważnionej do sporządzenia skargi kasacyjnej to może on się ubiegać o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy.

9 Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uznać go za oczywiście nieuzasadniony. Nie sporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 cytowanej ustawy nie jest bowiem jedynie błędem formalnym lecz konstrukcyjnym, tj. nie ulega sanacji w trybie określonym w art. 49. Skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

10 Mając powyższe na uwadze należało w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowić jak w sentencji.