Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2004 r., FSK 558/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2004 r., FSK 558/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Sędziowie NSA Artur Mudrecki, Jerzy Rypina, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Marii i Stanisława S. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2003r. sygn. akt I SA/Po 4443/01 w sprawie ze skargi Marii i Stanisława S. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 31 października 2001 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od skarżących na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1.000 zł (jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem sąd oddalił skargę podatników na decyzję Izby Skarbowej w P. utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. z dnia 9 kwietnia 2001 r., którą wymierzono małż. S. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie wyższej, od wynikającej z ich zeznania podatkowego.

3 Spornym i zasadniczym problemem w sprawie było ustalenie związku przyczynowego pomiędzy wydatkami na usługi marketingowe o wartości 32.443,64 zł a prowadzoną przez podatników działalnością gospodarczą. Od tej okoliczności zależało bowiem uznanie /bądź nie uznanie/ tych wydatków za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

4 W tej kwestii Sąd w całej rozciągłości podzielił stanowisko organu odwoławczego co do braku wym. wyżej związku przyczynowego. Podkreślił przy tym, że organy obu instancji przeprowadziły bardzo szczegółową analizę wszystkich zebranych w sprawie dowodów, z których wynikało, że wzrost przychodów w 1998 r. nie był następstwem usług marketingowych.

5 Od powyższego wyroku podatnicy wnieśli skargę w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o stwierdzenie w zaskarżonym orzeczeniu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

6 Zdaniem autora skargi /doradcy podatkowego/ użyte w art. 22 ust. 1 sformułowanie "wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" powinno być interpretowane w ten sposób, iż za koszt uzyskania przychodu może być uznany jedynie wydatek, który pozostaje w związku o charakterze skutkowo-przyczynowym lub gospodarczym ze źródłem przychodów.

7 Sąd - nie ocenił związku między wydatkiem 32.443,64 zł na działalność marketingową a osiągniętym przychodem Gorzelni Rolniczej w 1998 r.: nie wziął też pod uwagę faktu, iż aby źródło przychodów mogło przynosić przychód musi ono istnieć. Tak więc kosztami uzyskania przychodów będą również koszty zachowania źródła przychodów.

8 Sąd nie ustalił związku przyczynowego miedzy wydatkiem a osiągniętym przychodem i nie ustalił przychodu Gorzelni Rolniczej za 1998 r.

9 Związek wydatku na działalność marketingową z osiągnięciem przychodu jest okolicznością obiektywną, związku tego nie ma w zaskarżonym orzeczeniu.

10 Wydatki na działalność marketingową w kwocie 32.443,64 zł stanowiły koszt uzyskania przychodów, zgodnie z cyt. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

11 Akta sprawy potwierdzają - według skarżących-iż Gorzelnia Rolnicza zleciła wykonanie usług marketingowych dla utrwalenia swojej pozycji rynkowej. Na skutek działań marketingowych Gorzelnia zwiększyła swoje przychody w 1998 r. w porównaniu do 1997 r.

12 Wydatki poniesione na działalność marketingowa są związane przyczynowo z osiągniętym przychodem w 1998 r.

13 Konkludując skarżący wnieśli "na podstawie akt sprawy i w oparciu o dorobek nauki o marketingu" - o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i o uznanie wydatków na usługi marketingowe jako kosztów uzyskania przychodów.

14 Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

16 Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Z wywodów zamieszczonych w jej uzasadnieniu, a także wniosków, wynika nieznajomość Autora nie tylko reguł postępowania kasacyjnego /art. 173 i n. p.p.s.a./ ale i samych zasad sądowej kontroli decyzji administracyjnych.

17 Wobec powołania - w "petitum" skargi /bez wskazania, o który punkt - 1 czy 2 - chodzi/ art. 174 p.p.s.a., a następnie żądania "stwierdzenia naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust. 1 ..." wnosić należy, że skarżący powołali się na podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 1. Autor skargi nie dostrzegł jednak, że "błędna wykładnia" i "niewłaściwe zastosowanie" to dwie odrębne postacie owego naruszenia. Pierwsza z nich zachodzi wówczas, gdy orzeczenie było wynikiem niewłaściwego rozumienia treści przepisu. Druga natomiast /tzw. błąd subsumpcji/ gdy ustalony stan faktyczny nie odpowiada hipotezie zastosowanej normy prawnej. Powołanie obu tych postaci, jak to wymieniono w rozpatrywanej skardze, łącznie jest zatem niewłaściwe. Co więcej - oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na tej podstawie /naruszenia prawa materialnego/ oznacza, że wnoszący tę skargę nie kwestionuje okoliczności faktycznych, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Tymczasem argumentacja dotycząca tego zarzutu zmierza w istocie do wykazania, że stan faktyczny sprawy /w zakresie wspomnianego wyżej związku przyczynowego/ był inny, niż przyjęły to organy obu instancji i co Sąd uznał za prawidłowe.

18 Brak zarzutu naruszenia prawa procesowego i to dotyczącego postępowania przed sądem, a nie przed organami podatkowymi, sprawia, że wywody skargi - co do związku zakwestionowanych wydatków z przychodem są bezprzedmiotowe. Sąd II instancji będąc związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./ nie jest władny oceniać, czy kontrola sądu w zakresie ustalania okoliczności faktycznych i oceny dowodów przez organy podatkowe /a nie przez Sąd/ odpowiadała wymogom określonym w obowiązującej wówczas ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

19 Nie może ulegać wątpliwości, że przy takich, jakie dokonano, ustaleniach faktycznych, uznanie, że wydatki na usługi marketingowe nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu w 1998 roku odpowiadało treści art. 22 ust. 1 cyt. ustawy. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu przez niewłaściwe zastosowanie /błędna wykładnia, wobec nie budzącej wątpliwości treści tego artykułu nie wydaje się możliwa w tej sprawie/ okazał się nieuzasadniony.

20 Już tylko ubocznie należy podnieść, że żądanie "stwierdzenia w zaskarżonym orzeczeniu naruszenia prawa...." nie koresponduje z uprawnieniami sądu kasacyjnego określonymi w art. 185 par. 1 i art. 188 p.p.s.a.

21 Wobec oczywistej bezzasadności skargi kasacyjnej należało - na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.

22 Orzeczenie o kosztach obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika strony przeciwnej, odpowiadające wartości przedmiotu sporu.